« انتخابات به سبك موگابه »

يادداشتي به بهانه رمان انتخابات الويرا

The Suffrage of Elvira

                         عکس از وبلاگ تحلیل

كتاب انتخابات الويرا، داستاني اجتماعي حول محور انتخابات در شهر كوچك هشت هزار نفري و دور افتاده اي در كشور ترنيداد و توباگو است. نويسنده ي اين كتاب، و.س.نايپل (vidiadher surajprasad nai pual) كه نوبل ادبي سال 2001 را در افتخارات خود دارد، اصالتي هندي داشته و بزرگ شده ي ترنيداد و توباگو (كشور كوچكي در شمال آمريكاي جنوبي) است و هم اكنون تبعيت انگلستان را پذيرفته است.

اين داستان، حول محور برگزاري دومين تجربه ي انتخاباتي، پس از استقلال از انگلستان (كمي پيش از 1950 ميلادي) مي گذرد. نويسنده ي اين اثر با استفاده از ظرفيت هاي اجتماعي و تناقضات شگفت و گاه مضحك فكري، بين بينش دموكراتيك و تصور مردم از آن، اثري خلق كرده كه مشابه آن را در اغلب كشورهاي جهان سوم و نيمه عقب مانده مي توان يافت... .

نقدی بر یادداشت زیر را از قلم کاملیا کاکی در زاگرس استوری بخوانید.

«هيچ سند فرهنگي وجود ندارد كه در عين حال گزارش نوعي وحشيگري نباشد.» والتر بنيامين، منتقد آلماني

كاربرد ادبيات

ادبيات و سياست، آرمان يا استراتژي

عکس از وبلاگ درد دل های خودمانی

«از ديدگاه طرفداران زيبايي شناسي و مكتب هنر براي هنر، افتخار هنر در غيركاربردي بودن كامل آن است. اما امروز در ميان ما كمتر كسي آمادگي قبول اين مسئله را دارد. مطالعه هر اثري، يقيناً نوعي كاربرد آن محسوب مي شود. هر نظريه ادبي كاربرد معيني از ادبيات را پيش فرض مي گيرد، حتي اگر چيزي كه به دست مي آيد كاملاً غيركاربردي باشد.»

سطرهايي كه در بالا آورده شد، بخشي از فصل «نتيجه؛ نقد سياسي» از كتاب پيش درآمدي بر نظريه ادبي تري ايگلتون بود. مولف در اين كتاب پس از بررسي مكاتب و ديدگاه هاي عمده ي كنوني نقد ادبي، از قبيل ساختارگرايي، ساخت شكني، نظريه دريافت و نشانه شناسي، با شيوه اي انتقادي و طرح پرسش ها و نكته ها، سرانجام نتيجه مي گيرد كه هر ديدگاهي در نقد ادبي، خصلتي سياسي دارد.

 در بررسي ادبيات دهه ي هفتاد ايران... . 

قبل از هر چیز باید بگویم، اینجا هیچ خونی...!

وقتی به تاریخ آخرین پستم نگاه می کنم، می فهمم چقدر از صفحه ای که مقابلم است، دور بوده ام صفحه ای سفید که تا نیمه شب نوری کم جان توی صورتم می ریخت و بعد خواب آلودم می کرد. دلم برای آن شبها تنگ شده! برای شبهایی که راحت تر از اینی که هستم می خوابیدم. دلم برای نوشتن چند خط ساده تنگ شده ( و نمی دانید که حالا ، و از نوشتن این چند سطر بی اهمیت، چه احساس خوبی دارم! )

چند مسافرت پیش رو دارم. کردستان، مشهد و ... . بهانه ی همگی هم داستانی ست. راستش با همه ی دردسرهایی که این روزها سراغم آمده، و با همه ی روزمره گی ای که در گودی چشم هایم جاری شده، باز هم دلم نمی آید از دستشان بدهم. نه به خاطر خودشان! شاید به خاطر اینکه برگردم! به همان روزهای بهتر... ! 

سلام

روزهای سختی ست. به هزاران دلیل!!

هرچند سعی می کردم اینجا یک وبلاگ ادبی بماند، اما این روزها همه چیز به طرز عجیبی در هم ریخته شده! مشکل اینجاست که نمی شود بی تفاوت ماند.

به آدرس های زیر سری بزنید. البته خیلی شان فیلتر شده اما خب، می شود از آنها چیزهای زیادی فهمید!

روزهای سختی ست... .

طنین دانشجو

مشترک گرامی... .

نامه سرگشاده یک دانشجو قبل از بازداشت!

18 تیر

امروز 18 تیر ساعت هفت بعد از ظهر... .

مشترک گرامی... .

مراقب باش! ساعتت خواب نرفته باشد!

اوایل خرداد بود. توی یکی از روزهای شرجی اهواز. نزدیکی های ظهر، کارم تمام شده بود. می خواستم برگردم، اما ماندم تا عصر؛ که هوا خنک شود.

ایستاده بودم دور میدان دروازه تا سوار شوم. باید می رفتم به سه راهی خرمشهر، و از آنجا سوار ماشین های خط می شدم. کیف و نایلونی دستم بود و با آن یکی دستم، سه انگشت را به معنای سه راه، بالا گرفته بودم و برای ماشین ها تکان می دادم... . 

اداره ارشاد دهلران برگزار می کند! 

اصولا برای کمک به فرهنگ و هنر، وزارتی به نام وزارت ارشاد وجود دارد. و زیرمجموعه آن ادارات کل و ادارات ارشاد شهرستان ها.

اما این یکی که قصه اش را برایتان تعریف می کنم، خیلی با بقیه فرق می کند.

حدود یک سال و نیم، هر شب و روز، دنبال کار کوچکی می دویدیم. می خواستیم انجمنی را ثبت کنیم تا افتخار کرده باشیم که اولین انجمن رسمی داستان نویسی استان را به ثبت رسانده ایم... .

مخروبه

نمی خواستم جلوی الهام کم آورده باشم وگرنه هیچ وقت این طور پایم را روی ترمز نمی گذاشتم که صدای لاستیک های ماشین بلند شود و ناخودآگاه دستم از روی فرمان سُر بخورد روی شستی برف پاک کن. تا برف پاک کن، با آن صدای گوش خراش اش –  خصوصاً آن موقع – به کار بیفتد. راستش هول شده بودم. خب، البته به خودم حق می دهم، یک نفر نیمه شب، لب جاده ایستاده باشد و برایت دست تکان بدهد. خوب که نگاه کنی، ببینی همانی ست که موقع رفتن برایت دست تکان می داده. کمی غیر عادی نیست؟!

نشسته بودم .... 

           فراخوان          

سلام. گفته شده که باید تبلیغ کنم. خب البته من که کشته مرده ی همین  بایدها هستم!!! البته نه از نوع درست و حسابی اش.

قرار است سایتی بزنیم. بعد آنوقت داستان هایمان را بریزیم اون تو!!! من هم اعلام همکاری کردم. خب راستش نمی دانم چی شد که اعلام همکاری کردم!!! حالا هم مثل .... توی گل گیر کرده ام. نه به خاطر مخالفت. نه!!! اینکه گفته اند تبلیغ کن!! کار سختی است!! هر چه فکر می کنم تا به حال این طور متنی ننوشته ام! به خاطر همین متن فراخوان را خودتان بروید و از وبلاگ آقای خانمرادی بخوانید. این هم تلاشی در جهت مخاطب محوری و دخالتش در خوانش!!!

خدا  آخر و عاقبت این سایت را ختم به خیر کند!